Dzieci z doświadczeniem migracyjnym
Coraz więcej polskich dzieci uczy się za granicą. Jednym z powodów tego wzrostu jest duża fala emigracji. Problem w tym, że niewielka liczba dzieci emigrantów podczas takiego wyjazdu uczy się języka Polskiego. Te, które wracają, mają kłopoty z nauką w kraju. Głównie z pisaniem, czytaniem i historią. Każdego ucznia powracającego lub przybywającego z zagranicy przyjmuje się do szkoły w Polsce na podstawie świadectwa lub zaświadczenia wydanego przez szkołę za granicą (szkołę w lokalnym systemie nauczania, szkołę europejską lub polską szkołę w Atenach i Moskwie) oraz, ewentualnie, ostatniego świadectwa wydanego w Polsce oraz sumy lat nauki szkolnej ucznia.
- Przed wyjazdem z dotychczasowego kraju pobytu, należy odebrać ze szkoły lokalnej świadectwa – jeżeli w systemie szkolnym danego państwa są one wydawane – albo zaświadczenie wystawione przez dyrekcję szkoły, do której dziecko uczęszczało. Jeżeli przebywaliśmy w kraju pozaeuropejskim, wskazane jest, aby otrzymane dokumenty potwierdzić w polskim konsulacie; zapobiegnie to ewentualnym problemom z uznaniem ich w polskiej szkole.
- Szkoła może utworzyć oddział przygotowawczy dla uczniów, którzy przybyli lub powrócili z zagranicy. Uczniów do oddziału kwalifikuje zespół, w skład którego wchodzi dwóch nauczycieli oraz pedagog lub psycholog. Liczba uczniów w oddziale przygotowawczym nie może przekraczać 15 uczniów. Nauczanie w oddziale przygotowawczym jest prowadzone według realizowanych w szkole programów nauczania, z dostosowaniem metod i form ich realizacji do indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych uczniów. Zajęcia edukacyjne w oddziale przygotowawczym prowadzą nauczyciele poszczególnych zajęć edukacyjnych, którzy mogą być wspomagani przez osobę władającą językiem kraju pochodzenia ucznia. W oddziale przygotowawczym dopuszcza się organizację nauczania w klasach łączonych. W przypadku przyjęcia w trakcie roku szkolnego do szkoły znacznej liczby uczniów, oddział przygotowawczy może być zorganizowany także w trakcie roku szkolnego. W oddziale przygotowawczym prowadzi się naukę języka polskiego według programu nauczania opracowanego na podstawie ramowego programu kursów nauki języka polskiego dla cudzoziemców, w wymiarze nie niższym niż 3 godziny tygodniowo.
- Dla uczniów przybywających z zagranicy, podlegających obowiązkowi szkolnemu lub obowiązkowi nauki, którzy nie znają języka polskiego albo znają go na poziomie niewystarczającym do korzystania z nauki, organ prowadzący szkołę organizuje w szkole, w której uczeń realizuje naukę zgodnie z podstawą programową kształcenia ogólnego, dodatkową, bezpłatną naukę języka polskiego w formie dodatkowych zajęć lekcyjnych z języka polskiego w formie zajęć indywidualnych lub grupowych, które mogą trwać maksymalnie 12 miesięcy, w wymiarze nie niższym niż 2 godziny lekcyjne tygodniowo.
- Na podobnych zasadach szkoła organizuje dodatkowe zajęcia wyrównawcze dla uczniów, którzy mają tzw. różnice programowe. Różnice programowe z zajęć edukacyjnych realizowanych w klasie, do której chodzi dziecko przybyłe z zagranicy, określa nauczyciel prowadzący zajęcia z danego przedmiotu. Tygodniowy rozkład dodatkowych lekcji języka polskiego oraz zajęć wyrównawczych ustala dyrektor szkoły w porozumieniu z organem prowadzącym. Uczeń może mieć maksymalnie 5 godzin takich zajęć w ciągu tygodnia.
- Ponadto dzieci z obywatelstwem obcego państwa mogą korzystać z lekcji języka i kultury swojego kraju, organizowanych przez zagraniczne placówki dyplomatyczne, konsularne albo stowarzyszenie kulturalno-oświatowe danej narodowości działającej w Polsce. Zajęcia są organizowane w porozumieniu z dyrekcją szkoły w wymiarze do 5 godzin lekcyjnych tygodniowo.
- Dzieci i młodzież powracająca z zagranicy mają możliwość kontynuowania nauki w języku obcym w szkołach dwujęzycznych. Szkoły te stanowią łatwiejszą formę włączenia się uczniów przybyłych z zagranicy w polski system edukacji. Nauczanie w tych szkołach jest prowadzone w dwóch językach – polskim oraz obcym, będącym drugim językiem nauczania. Gimnazja i licea dwujęzyczne są ofertą dla tych osób, które znają język obcy nowożytny (głównie język angielski, francuski lub niemiecki) i chcą kontynuować jego naukę na poziomie rozszerzonym. Uczniowie klas dwujęzycznych realizują znacznie szerszy program nauki języka obcego.
- Każde dziecko przybywające do Polski, bez względu na obywatelstwo, ma prawo do korzystania – na takich samych warunkach jak polskie dzieci – z bezpłatnej opieki i nauki w przedszkolach publicznych, publicznych szkołach oraz placówkach.
Children Who Came From Abroad
More and more Polish children go to school abroad. One of the reasons of this situation is the large wave of emigration. The problem is that a small number of emigrant children learn Polish during they stay abroad. Those who come back to Poland have difficulty studying here. Mainly with writing, reading and history. Each student returning or coming from abroad is admitted to a school in Poland on the basis of a certificate or a statement issued by a school abroad (school in the local education system, European school or Polish school in Athens and Moscow) and, sometimes, the on the basis of the last certificate issued in Poland, and the sum of the student’s school years.
Before leaving the current country of residence, you should collect the certificates from the local school, if they are issued in the school system of a given country, or a statement issued by the management of the school to which your child attended. If you stayed in a non-European country, it is advisable to confirm the received documents at the Polish consulate; this will prevent possible problems with their recognition in Polish schools.
The school may establish preparatory classes for students who have come or have returned from abroad. The students are qualified for such preparatory classes by a team of specialist consisting of two teachers and a pedagogue. The number of students in such a group must not exceed 15 students. Teaching in the preparatory group is based in the curricula implemented at a given school, with the adaptation of the methods and forms of their implementation to the individual development and educational needs and psychophysical abilities of students. Educational activities in the preparatory group are conducted by teachers of individual school subjects, who may be assisted by a person who speaks the language of the student’s country of origin. In the preparatory group it is allowed to organize teaching in combined classes. If a big number of students are admitted to school during the school year, a preparatory group may also be organized during the school year. In the preparatory group, the Polish language is taught according to the curriculum developed on the basis of the framework program of Polish language courses for foreigners, not less than 3 hours a week.
For students who came from abroad and are subject to compulsory education, and who do not know the Polish language or know it at a level insufficient to benefit from education, the authority of the school where the student takes education in accordance with the core curriculum for general education, organizes additional free lessons of the Polish language. They can be in the form of individual or group lessons, which may last up to 12 months, with a maximum duration of 2 lessons per week.
On similar principles, the school organizes additional remedial classes for students who have the so-called „curricular differences”. Curricular differences in educational activities carried out in the class attended by a child from abroad are determined by the teacher who conducts classes in a given subject. The weekly schedule of additional Polish language lessons and remedial classes is determined by the school principal in agreement with the unit conducting the classes. A student may have a maximum of 5 hours of such additional classes per week.
In addition, children with a foreign country citizenship may attend lessons on the language and culture of their country, organized by foreign diplomatic and consular institutions or by a cultural and educational association of a given nationality in Poland. Such lessons are organized in agreement with the school management, up to 5 lessons per week.
Children and young people returning from abroad have the opportunity to continue their education in a foreign language in bilingual schools. These schools are an easier way of integration of foreign students into the Polish education system. Teaching in such schools is conducted in two languages – Polish and a foreign language, which is the second language of instruction. Bilingual secondary and high schools are an offer for those people who know a modern foreign language (mainly English, French or German) and wish to continue their education at the advanced level. Students of bilingual classes follow a much wider program of a foreign language learning.
Every child coming to Poland, regardless of their citizenship, has the right to benefit – under the same conditions as Polish children – of free care and education in public kindergartens, public schools and institutions.
Дети, приезжающие из-за границы
Все больше и больше польских детей учатся за границей. Одна из причин такого роста – большая волна эмиграции. Проблема в том, что небольшое количество детей иммигрантов изучают польский язык во время такой поездки. У тех, кто возвращается, возникают проблемы с обучением в стране. В основном с письмом, чтением и историей. Каждый учащийся, возвращающийся или прибывающий из-за границы, принимается в школу в Польше на основании сертификата или справки, выданной школой за рубежом (школой местной системы образования, европейской школа или польской школой в Афинах и Москве) и, возможно, последним сертификатом, выданным в Польше, с указанной суммой школьных лет ученика.
Перед тем, как покинуть страну проживания, вам следует получить в местной школе сертификаты – если они выдаются в школьной системе данной страны – или справку, выданную руководством школы, в которой учился ребенок. Если вы пребывали в неевропейской стране, желательно подтвердить полученные документы в польском консульстве; это предотвратит возможные проблемы с их признанием в польских школах.
В школе может быть создано подготовительное отделение для учеников, приехавших или вернувшихся из-за границы. Учеников в отдел определяет комиссия, в состав которой входят два учителя, а также педагог или психолог. Количество учеников на подготовительном отделении не должно превышать 15. Обучение на подготовительном отделении ведется по учебным планам, реализуемым в школе, с адаптацией методов и форм их реализации к индивидуальным потребностям развития, образовательным потребностям и психофизическим способностям учащихся. Учебные занятия на подготовительном отделении проводят преподаватели индивидуальных учебных классов, которым может помогать человек, говорящий на языке страны происхождения учащегося. На подготовительном отделении допускается организация обучения в комбинированных классах. Если в течение учебного года в школу зачисляется значительное количество учеников, подготовительное отделение также может быть организовано в течение учебного года. На подготовительном отделении польский язык преподается по программе, разработанной на на основе рамочной программы курсов польского языка для иностранцев в объеме не менее 3-х часов в неделю.
Для учащихся, прибывающих из-за границы, подлежащих обязательному школьному образованию, которые не знают польского языка или знают его на уровне, недостаточном для получения образования, администрация школы организует в школе, где учится ученик, в соответствии с основной учебной программой общего образования, бесплатные уроки польского языка в форме дополнительных уроков польского языка в форме индивидуальных или групповых занятий, которые могут длиться максимум 12 месяцев не менее 2 уроков в неделю.
По аналогичным принципам школа организует дополнительные коррекционные занятия для учеников, имеющих так называемые программные различия. Учебные различия от образовательной программы, реализуемой в классе, в котором учится ребенок из-за границы, определяются учителем, проводящим занятия по данному предмету. Еженедельный график дополнительных уроков польского языка и корректирующих занятий определяется директором школы по согласованию с руководящим органом. Ученик может иметь максимум 5 часов таких занятий в неделю.
Кроме того, дети с гражданством иностранного государства могут воспользоваться уроками языка и культуры своей страны, организуемыми иностранными дипломатическими и консульскими учреждениями или культурно-образовательной ассоциацией данной национальности, действующей в Польше. Занятия организованы по согласованию с руководством школы до 5 уроков в неделю.
Дети и молодежь, возвращающиеся из-за границы, имеют возможность продолжить обучение на иностранном языке в двуязычных школах. Эти школы являются более простой формой интеграции иностранных студентов в польскую систему образования. Обучение в этих школах ведется на двух языках: польском и иностранном, который является вторым языком обучения. Двуязычные гимназии и лицеи – вариант для тех, кто знает современный иностранный язык (в основном английский, французский или немецкий) и хочет продолжить его изучение на более высоком уровне. Ученики двуязычных классов реализуют гораздо более широкую программу изучения иностранного языка.
Каждый ребенок, приезжающий в Польшу, независимо от гражданства, имеет право на получение, на тех же условиях, что и польские дети, бесплатного ухода и образования в государственных детских садах, государственных школах и учреждениях.
Діти з-за кордону
Все більше дітей з Польщі навчається закордоном. Однією з причин такого зростання є велика хвиля еміграції. Проблема полягає в тому, що небагато дітей-емігрантів вивчає польську мову. У тих дітей, що повертаються до Польщі, виникають труднощі з навчанням. Передусім, це стосується писання, читання та історії. Учня, який повертається до Польщі або приїжджає з-за кордону, приймають до польської школи на основі табеля успішності чи свідоцтва про закінчення школи чи освітнього етапу, виданого закордонною школою (місцевою школою, європейською школою чи польською школою в Афінах і Москві), а також останнього табеля успішності, виданого в Польщі, та кількості навчальних років учня.
Перед тим, як залишити країну поточного перебування, учню необхідно отримати табель успішності (за умови, що його видають в системі шкільної освіти цієї країни) або свідоцтво про закінчення школи чи освітнього етапу, який видається директором школи, яку відвідував учень. Якщо Ви приїхали не з Європи, отримані документи рекомендується завірити в польському консульстві аби уникнути можливих проблем з їх визнанням в польській школі.
Школа може створити підготовче відділення для учнів, що приїхали або повернулися з-за кордону. Рішення щодо вступу учня до підготовчого відділення приймає група спеціалістів, до складу якої входять два вчителі та педагог/психолог. Кількість учнів в підготовчому відділенні не повинна перевищувати 15. Навчання на підготовчому відділенні здійснюється відповідно до шкільної програми, але методи та форми роботи адаптуються до індивідуальних освітніх і розвивальних потреб, а також розумових і фізичних здібностей учнів. На підготовчому відділенні заняття проводять вчителі різних дисциплін разом з особою, яка володіє мовою країни походження учня. На підготовчому відділенні дозволяється навчання в комбінованих класах. Якщо протягом навчального року відбувається прийом великої кількості учнів, підготовче відділення може створюватися протягом навчального року. На підготовчому відділенні викладання польської мови здійснюється відповідно до навчальної програми, розробленої на основі базової програми курсів польської мови для іноземців, не менше 3 годин на тиждень.
Якщо учні, що приїхали з-за кордону, зобов’язані відвідувати школу, але вони не знають польської мови або володіють польською на рівні недостатньому для навчання, керівник школи організовує на базі школи додаткові безкоштовні курси польської мови у вигляді індивідуальних або групових занять згідно з вимогами базової навчальної програми загальноосвітньої школи. Максимальна тривалість курсів – 12 місяців, не менше 2 аудиторних годин на тиждень.
За аналогічним принципом школа організовує додаткові компенсаційні заняття для вирівнювання т. зв. відмінностей в програмі. Відмінності в програмі дисциплін, що вивчає дитина-іммігрант в школі, виявляються вчителем дисципліни. Тижневий розклад додаткових уроків з польської мови та компенсаційних занять затверджується директором школи за погодженням з учителем. Максимально допустима кількість таких занять на тиждень – 5 годин.
Окрім того, діти з іноземним громадянством мають право відвідувати уроки мови та культури своєї країни. Такі уроки організовуються закордонними дипломатичними/консульськими установами або культурно-освітніми товариствами на території Польщі. Заняття організовуються за погодженням з дирекцією школи, не більше 5 аудиторних годин на тиждень.
У дітей і молоді, що повертаються з-за кордону, є можливість продовжити навчання іноземною мовою в двомовних школах. Такі школи – простіший спосіб інтеграції іноземних учнів в польську систему освіти. Навчання в таких школах відбувається двома мовами – польською (перша) та іноземною (друга). Двомовні гімназії та ліцеї призначені для тих дітей, які володіють сучасною іноземною мовою (переважно англійською, французькою чи німецькою) та хочуть продовжувати її вивчення на поглибленому рівні. Учні двомовних класів проходять набагато ширшу програму з іноземної мови.
Незалежно від громадянства, діти, що приїжджають до Польщі, мають право користуватися послугами державних дитячих садків, державних шкіл і навчальних закладів безкоштовно, тобто нарівні з польськими дітьми.
Dzieci o obniżonym poziomie rozwoju intelektualnego (z inteligencją niższą niż przeciętna) w literaturze obcej, określa się metaforycznie jako dzieci cienia (shadow children) lub dzieci szarej strefy (grey area kids).
Terminy te podkreślają ich trudną sytuację szkolną. Uczniowie ci nie są objęci programem nauczania specjalnego, nie są także w stanie sprostać wymaganiom podstawy programowej ogólnodostępnej szkoły. Częstość występowania osób o obniżonym poziomie rozwoju intelektualnego wynosi w populacji ok. 14%.
Dzieci o obniżonym poziomie sprawności intelektualnej mają trudności przede wszystkim:
- w rozumieniu i uczeniu się nowych informacji,
- w rozwiązywaniu nowych zadań,
- w adaptacji do nowych sytuacji,
- z odbiorem i przetwarzaniem informacji złożonych,
- z rozumieniem związków pomiędzy informacjami,
- z rozumieniem zależności przyczynowo-skutkowych,
- z zrozumiem przeczytanego tekstu,
- z komunikacją za pomocą pisma,
- z poprawnym wypowiadaniem się,
- z liczeniem i myśleniem matematycznym,
- z koncentracją uwagi z powodu braku zainteresowania tematem, którego nie rozumieją.
Uczniowie z tej grupy potrzebują wielu powtórzeń i ćwiczeń utrwalających nowe umiejętności, zarówno w szkole jak i w domu. Tempo pracy tych uczniów na lekcji jest wolniejsze, przez co nie nadążają za resztą klasy.
Wyniki, jakie osiągają w nauce są niskie, niewspółmierne do wysiłku włożonego w opanowanie materiału. W konsekwencji motywacja dziecka do nauki obniża się, spada samoocena, narasta bezradność. Uruchamiają się mechanizmy obronne w postaci unikania najpierw lekcji, potem wszystkiego co jest związane z nauką, a w rezultacie porzucenie szkoły.
Uczniowie z inteligencją niższą niż przeciętna często doświadczają w szkole marginalizacji i przemocy ze strony kolegów, stanowią grupę ryzyka osób zagrożonych wykluczeniem społecznym, wchodzeniem w młodociane grupy przestępcze, eksperymentowanie z alkoholem i narkotykami. Ze względu na ryzyko trudności emocjonalnych i społecznych uczniowie z tej grupy potrzebują szczególnej uwagi i zaangażowania nauczycieli. Praca z nimi powinna być skierowana nie tylko na wspomaganie zdolności poznawczych, ale również na minimalizowanie zagrożeń związanych z doświadczeniem niepowodzeń szkolnych, tworzeniem pozytywnego obrazu siebie oraz rozwijaniu mocnych stron.
Afazja dziecięca – to zaburzenia mowy i sprawności językowej
- związane z brakiem wykształcenia się kompetencji lub wykształceniem się ich w stopniu nie wystarczającym do prawidłowej realizacji i rozumienia wypowiedzi, określane jako niedokształcenie mowy o typie afazji
- lub z rozpadem systemu komunikacyjnego określane jako afazja dziecięca nabyta – dotycząca przedziału wieku od 2-7 lat, wynikająca z uszkodzenia prawidłowo rozwijającego się mózgu, (urazy czaszki, choroby zakaźne, nowotwory, zapalenie opon mózgowych, krztusiec, grypa, udary mózgu)
Najczęściej w naszej poradni mamy do czynienia z pierwszą grupą dzieci, u których w wyniku wszechstronnych badań diagnozujemy: niedokształcenie mowy o typie afazji (w przepisach oświatowych nazwane w skrócie afazją). W literaturze przedmiotu występują również inne terminy, np.: specyficzne zaburzenia rozwoju mowy i języka (w klasyfikacji medycznej ICD ujęte w pkt. F-80.1 i F.80-2 ) Inny termin SLI (Specific Language Impairment) popularny w krajach anglojęzycznych, który oznacza specyficzne zaburzenia rozwoju mowy. Słowo specyficzne jest używane z tego powodu, iż zaburzenie mowy i języka nie jest wynikiem innych nieprawidłowości rozwoju, takich, jak np. : spektrum autyzmu, niepełnosprawność intelektualna, niedosłuch, zaburzenie emocjonalne, ale jest zaburzeniem pierwotnym i głównym, o nieustalonej etiologii. Dzieci z niedokształceniem mowy o typie afazji zwykle nie prezentują typowych objawów neurologicznych(np. zmian w EEG, TK, lub MRI), stąd ich diagnozowanie wymaga udziału logopedy, psychologa, pedagoga i ich współpracy z neurologiem, audiologiem i laryngologiem. Definicja zaburzenia oparta jest na wykluczeniu wymienionych powyżej zaburzeń rozwojowych w sytuacji opóźnionego rozwoju mowy. Zgodnie z podejściem neuropsychologicznym, n. m. o typie afazji występuje wtedy, gdy we wczesnym dzieciństwie nastąpiło przerwanie lub zahamowanie rozwoju mowy lub gdy mowa nie rozwija się, mimo iż dziecko nie ma niedowładów czy porażeń w obrębie aparatu wykonawczego, słyszy dźwięki, dobrze rozwija się umysłowo, nie jest zaburzone emocjonalnie i wychowuje się w korzystnych warunkach środowiskowych.
Opisywane tu zaburzenie rozwoju mowy i języka nie jest wadą wymowy, dotyczy wszystkich aspektów języka: leksykalno- semantyczno, fleksyjno- składniowego i fonetyczno- fonologicznego. Oznacza to, iż dziecko afatyczne nie może zapamiętać słów, nie potrafi budować zdań, popełnia błędy gramatyczne, zniekształca wypowiadane słowa w takim stopniu, iż nie przypominają w ogóle właściwego wyrazu. Problemy w mowie są rozlegle. Nie chodzi tu o to, że dziecko nie wymawia lub niezrozumiale wymawia trudniejsze głoski. Takie dziecko bardzo “przekręca wyrazy”, słabo buduje zdania, nie umie opowiadać, bo brakuje mu słów lub z wielkim trudem przypomina sobie słowa, myli ich znaczenie.
Dzieci często mają trudności nie tylko w obszarze mowy czynnej(powtarzania lub samodzielnego mówienia słów i zdań), ale też nie rozumieją lub słabiej rozumieją, co się do nich mówi, mimo iż słyszą. Wszystkie dzieci afatyczne prezentują zaburzenia mowy biernej(rozumienia) i mowy czynnej, natomiast stopień zaburzenia tych czynności mowy jest zróżnicowany; zwykle przeważają zaburzenia mowy czynnej przy ograniczonym rozumieniu lub dominują zaburzenia rozumienia, co wpływa na niepoprawne posługiwanie się mową czynną. Z uwagi na to, iż mowa i język są podstawą uczenia się, dzieci te zwykle mają poważne trudności szkolne. Zaburzenia w komunikacji werbalnej nie wynikają z głębokich zaburzeń emocjonalnych, choć dzieci afatyczne są często wrażliwe i labilne emocjonalnie. Wymagają długotrwałej terapii i indywidualnego podejścia w szkole.
Jąkanie – to zaburzenie mowy, charakteryzujące się częstymi powtórzeniami lub przedłużeniami dźwięków, sylab czy słów, bądź częstymi zawahaniami lub pauzami zakłócającymi rytmiczny przepływ mowy.
Początek jąkania najczęściej ma miejsce w okresie intensywnego rozwoju mowy i języka. Wysiłek dziecka podczas mówienia i normalny stres towarzyszący dojrzewaniu mogą być bezpośrednimi czynnikami powodującymi krótkie powtórzenia, zawahania i przeciągania dźwięków, które są charakterystyczne zarówno dla jąkania wczesno-dziecięcego, jak i dla dysfluencji (niepłynności) typowych dla mowy w ogóle. Te pierwsze objawy niepłynności w mowie stopniowo ustępują i znikają u większości dzieci, ale niektóre z nich będą się dalej jąkać.
- Jeżeli niepłynność w mówieniu występuje w okresie rozwoju mowy u małego dziecka – zawsze zasięgnij porady logopedy.
- Logopeda zdiagnozuje jąkanie od rozwojowej niepłynności mówienia, poradzi rodzicom, w jaki sposób mają mówić do dziecka, aby uczyć je płynnej mowy oraz wyjaśni mechanizmy powstawania niepłynności mówienia, a także wskaże sposoby pomocy dziecku podczas mówienia.
Dysleksja rozwojowa – specyficzne trudności w uczeniu się u dzieci o prawidłowym rozwoju umysłowym. Określenie specyficzne podkreśla charakter tych trudności – ograniczony i bardzo wąski zakres. Dysleksja występuje u dzieci o prawidłowym rozwoju umysłowym, a nierzadko u dzieci bardzo zdolnych.
Termin dysleksja rozwojowa obejmuje kilka rodzajów zaburzeń:
- dysleksja – trudności w czytaniu;
- dysortografia – trudności z opanowaniem poprawnej pisowni;
- dysgrafia – trudności ze stroną graficzną pisma, tzw. brzydkie pismo;
- dyskalkulia – trudności w uczeniu się matematyki.
Jak dotąd nie wykryto jednej przyczyny dysleksji, najbardziej rozpowszechniona jest koncepcja, że dysleksja rozwojowa jest uwarunkowana mikro-uszkodzeniami centralnego układu nerwowego, które mają podłoże genetyczne lub powstają w wyniku uszkodzeń w okresie płodowym albo na skutek urazów okołoporodowych. Są one główną przyczyną wybiórczych deficytów rozwojowych warunkujących proces czytania i pisania.
Trudności uczniów z dysleksją rozwojową mają różny charakter w zależności od wieku dziecka oraz od stopnia nasilenia deficytów rozwojowych:
Wiek 6-7 lat
- trudności z wymową
- trudności w zapamiętywaniu wierszyków i piosenek
- trudności w odróżnianiu podobnych głosek, wydzielaniu i łączeniu sylab
- trudności w wyróżnianiu elementów z całości
- trudności orientacji w czasie (pory roku, dnia, godziny)
- trudności w rysowaniu i odtwarzaniu figur oraz wzorów
- wadliwa wymowa (przekręcanie, przestawianie, notoryczne błędy gramatyczne)
- trudności w nauce czytania
- brak lateralizacji (oburęczność, mylenie prawej i lewej ręki)
- mała sprawność manualna (wiązanie sznurowadeł, trzymanie nożyczek, sztućców)
- opóźnienie orientacji w schemacie ciała
Wiek wczesnoszkolny I-III klasa szkoły podstawowej
- utrzymywanie się i pogłębianie powyższych trudności
- mała sprawność ruchowa (dziecko nie potrafi jeździć na dwukołowym rowerze, łyżwach, nartach, problemy z samoobsługą)
- utrzymująca się oburęczność
- zaburzenia koordynacji czynności ręki i oka
- trudności w zapamiętywaniu dat, nazw, liczb, tabliczki mnożenia
- mylenie liter
- opuszczanie, dodawanie oraz przestawianie, liter i sylab
- trudności z pisownią
- brzydkie pismo i rysunek
Wiek starszy szkolny od IV klasy szkoły podstawowej
- stopniowe zmniejszanie się lub ustępowanie trudności w czytaniu
- ograniczanie się trudności w pisaniu często tylko do dużej ilości błędów ortograficznych oraz brzydkiego pisma
- uogólnianie się trudności szkolnych na inne przedmioty nauczania
- trudności w nauce języków obcych
Osiągnięcia szkolne ucznia z dysleksją rozwojową na ogół nie są zgodne z wymaganiami szkoły. Taki uczeń wymaga fachowej, pomocy ze strony nauczyciela, rodzica, psychologa, pedagoga. Jeśli w porę takiej pomocy nie otrzyma, jego problemy szkolne pogłębiają się, staje się zagubiony, spada u niego poziom poczucia własnej wartości.
Trudności z jakimi borykają się uczniowie z dysleksją wynikają z uwarunkowań wewnętrznych, niezależnych od ich chęci i zaangażowania. Aby opanować materiał dydaktyczny tak jak ich rówieśnicy, muszą włożyć dwu-, trzykrotnie więcej wysiłku, a i tak efekty są znikome, na przykład ze względu na zbyt wolne tempo pracy lub uporczywie pojawiające się błędy ortograficzne. Bez pochwał, nagród, pozostawieni sami sobie, mogą zatracić ochotę do nauki, bo „po co mam coś robić jak i tak jestem gorszy od innych”, przestają się uczyć, w starszym wieku – nierzadko wagarują.
Pierwsze niepowodzenia szkolne, ustawiczny brak sukcesów, brak pochwał ze strony nauczycieli, poczucie klęski, kompromitacji przed kolegami, którzy z łatwością opanowują materiał dydaktyczny, niezadowolenie, zdenerwowanie, obojętność, a nawet rozpacz – to uczucia, które stale towarzyszą uczniom z dysleksją.
Dysleksji nie da się całkowicie zapobiec, ale można znacznie złagodzić jej konsekwencje. Dzięki wczesnemu diagnozowaniu i programom wczesnej interwencji, już w klasach przed-szkolnych specjaliści mogą prowadzić pracę profilaktyczną i zajęcia wspomagające rozwój dzieci z grupy ryzyka dysleksji. To znacznie ułatwia start i funkcjonowanie dziecka w warunkach szkolnych. Fachowa pomoc ze strony nauczycieli, pedagogów, psychologów, wsparcie ze strony rodziców – to wszystko wpływa na lepsze funkcjonowanie dziecka jako ucznia. Dzięki tym zabiegom dysleksja przestaje być dla dzieci koszmarem życiowym.
Dzieci, u których stwierdzono specyficzne trudności w uczeniu się o charakterze dysleksji, dysortografii, dysgrafii, dyskalkulii, zgodnie z aktualnymi rozporządzeniami MEN mają prawo do tego, aby nauczyciel dostosował metody nauczania i oceniania do ich dysfunkcji. Nie znaczy to, że nauczyciel ma obniżyć wymagania względem tych uczniów – wymagania pozostają te same co do innych uczniów, zmieniają się tylko metody nauczania i oceniania.
Jeżeli coś Państwa niepokoi, uważacie że Wasze dziecko ma trudności, nie czekajcie aż samo z tego wyrośnie, nie bójcie się przyjść do Poradni, do pedagoga szkolnego. Pomóżcie swojemu dziecku.
